Ware liefde

Liefdesslotjes

Overal kom je ze tegen. De foto geldt als bewijs voor mijn stelling. Want de mare gaat rond. Bezegel je liefde. Keten een hangslot aan een brugleuning. Gooi daarna de sleutel in het water. Over je schouder, niet te vergeten. Een aansprekende symboliek kennelijk. Om zo de eeuwige liefde aan elkaar te betuigen.

In het oog springend, zeker. Vanaf mijn bankje aan de kust. Even was ik hier gaan zitten. Om uit te kijken over de oneindig ogende oceaan. Merkwaardig dat ze hier hingen. Bevestigd aan de spijlen van een hekje. Ach wat, kennelijk doet de locatie er niet toe. Liefdesverklaringen aan de brugleuning. ’t Hoeft niet per sé.

Opvallend

De Pont des Arts in Parijs kreeg het zwaar te verduren. Maar liefst 700.000 stuks hingen eraan, naar schatting. Bij elkaar weegt ’t nogal wat. Al dat ijzerwerk. Instortingsgevaar lag op de loer. Logisch dat de gemeente een eind maakte aan deze folkore.

Toegestaan blijkbaar. Op deze nogal onwaarschijnlijke plek. In een groepje bij elkaar klittend. De meesten verroest, aangetast door de zilte zeelucht. Eén splinternieuw exemplaar. Vast een nieuweling die zich liever afzijdig houdt. Overigens, een beetje uit de toon valt.

Oude liefde

Roest niet, zegt een spreekwoord. Naast mij neergestreken. Na een vriendelijke groet. Opgaand in hun eigen wereld lijken ze ons te vergeten. Al wel tachtigers, ruw inschattend. Voorzichtig vooruit schuifelend. Stram en getekend door de tand des tijds. Maar, nog altijd hand-in-hand. Vertederend en bewonderenswaardig tegelijk. Alsof de kalverliefde in hen is gestold.

De violist op de hoek. Minstens vijfenzestigplus. Ooit getalenteerd, wie zal ’t zeggen. Aan lager wal koestert hij nog altijd de strijkstok, die ongecontroleerd de snaren beroert. Onzuivere tonen van zijn rommelige spel sterven weg. Zich vermengend met een vluchtige odeur. Van geparfumeerde zonnebrandolie verspreid door passerende badgasten. Een enkeling werpt een muntstuk op het vale kleedje aan zijn voeten.

Even verderop, een geschminkte straatartiest. Hij bereidt zich voor om op te treden. Omhangen met de parafernalia van een mijnwerker. Anders tegenwoordig. Nooit meer de grootse rol die hij ooit speelde. Zijn glorietijd allengs voorbij, rest hem alleen nog het kunstje. Doodstil te staan als een levend standbeeld.

Stilzwijgen

Verbroken, nadat de hoogbejaarde bankzitters zijn aangeland.
Heb je de deur achter je dichtgetrokken, Harrie. Echt waar, lieve. Weet je het zeker, want je vergeet het telkens.

Een schoorvoetend ja.
Gisteren na de wandeling stond ‘ie op een kier. Tja, vervelend, lieve.
Verontrustend, onprettig als iedereen kan binnenlopen. Herinner ik je er niet aan, dan doe je het weer. Ja lieve, eh ik bedoel nee. Gebruik toch eens je verstand Harrie. Jij bent een onverbeterlijk warhoofd. Zeker, lieve. Zo kan het wel weer, Harrie. Vanaf nu geen verontschuldigingen meer.

Harrie staat plotsklaps op. Zenuwachtig wiebelt hij op de ballen van zijn voeten. Zijn gezicht is knalrood.
Wat heb je, Harrie. Even checken of de deur wel dicht is. Om jou gerust te stellen, lieve.

Zo simpel als wat. Ware liefde.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.