It giet oan

Seizoenswisselingen

De een is gevoeliger ervoor, dan de ander. Huiverend na een flinke bui, kilte en gure wind. Korte dagen en koude nachten.

Dat onstuimige weertype, wie kent ‘t niet. Natuurlijk, ’t najaar heeft zo z’n charmes. Schoorvoetend geef ik het toe. Binnenkort moeten wij echt eraan gaan geloven. Dikke trui, warme jas, sjaal en handschoenen. Onvermijdelijk in het Hollandse klimaat. Het frisse groen van mei.

Allang in vergetelheid geraakt. ‘s Nachts tegen het vriespunt, overdag een snijdende oostenwind. Gevoelstemperatuur rampzalig, dagenlang.

Wat mij betreft, ik ben geen wintermens. Ook geen hoog-zomer mens trouwens. Nee, voor mij geen zomerse snikhitte. Laat staan een bloedhete Alentejo.

Schrikbeeld

Brrr…. Het gaat door! Legendarische woorden. Inmiddels een gevleugelde uitdrukking. In zwang bij de Friezen. Opeens lijden ze collectief aan de elfstedenkoorts.

Meteoroloog Gerrit Hiemstra voorop. Die wordt er ongeremd helemaal lyrisch van. Tijdens het weerpraatje volledig uit zijn dak.

Het idee dat de rayonhoofden bij elkaar worden geroepen. Om de kwaliteit en de dikte van het ijs te meten. De nieuwsrubrieken met eindeloze speculaties.

Een al Elfstedentocht slaat de klok. Niets anders meer om over te praten. Het wereldnieuws volstrekt onbelangrijk geworden.

Prominente oud-schaatsers, aangestoken door het virus. Uitvoerig geïnterviewd, oeverloos erover filosoferend in diverse praatprogramma’s.

Dilemma

Nee, dan liever het Portugese weer. Vooral het verschil met Nederland in dit jaargetijde. Uitgebreid het erover hebben doe ik niet.

Nogal sneu voor de kouwelijke achterblijvers in Nederland. Binnen vijf zinnen worden ze flink chagrijnig. Dat wil ik ze niet aandoen.

Liever toch maar over die oer-Nederlandse folklore? Maar als bekend, bij schaatsen hoort ijs. En bij ijs hoort kou.

Denk ik aan vrieskou, dan zie ik kachels voor mij. Allemaal volop loeiend om de huizen warm te stoken.

De vochtigheid buiten houden die in je kleding trekt. Die gedachte alleen al stemt droefgeestig. Resoluut een punt achter het onderwerp schaatsen.

Weertypes

Sommigen zijn meer gecharmeerd van het najaar. Of winters weer, geen lente of zomer. In hun element op een mistroostige zonloze dag.

Als de regen met bakken uit de lucht valt. Kletterend tegen de ramen. Echte winterminners, helemaal vergenoegd.

Met een stereotype, fotogenieke witte wereld daarbuiten. Wel natuurlijk in een goed geïsoleerd en verwarmd huis.

Cocoonen met een kaarsje aan, een appeltaart in de oven. Met een pruttelende pan soep op het fornuis.

Nazomer

Storm, regen, harde windvlagen en hoosbuien bij een lage temperatuur. De natuur is een meester in het opzetten van spektakelstukken.

Interessant voor de klimaatwetenschap. Ellenlang durende Hollandse weer-treurnis alom. Die je dag verstiert en zeurt aan je humeur.

Tot overmaat van ramp. De klaagzang die iedereen erover aanheft. Jullie gaan vast nooit naar buiten bij min negen. Opgemerkt door Boyd, onze tweede kleinzoon.

Als ontwijfelbaar feit. Hoezo is mijn onmiddellijke wedervraag. Nou, jullie gaan immers altijd naar Portugal. Daar is het meestal lekker warm, zeker weten toch?

De opkomende zon, als een rode bal. Buiten de aankomsthal op Faro Airport. Het was dan wel geen min negen. Maar, toch snel er tussenuit gepiept naar de Algarve.

Afschudden die claustrofobie. Verschoond van donkere, korte, onaangename herfstige dagen. It giet oan.

4 gedachten over “It giet oan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.