Contact

Bekommerd

Een beetje onrustig. Zodra wij heimwee kregen naar Portugal. Want geen regelmatig bijpraat-uurtje, onder het genot van een espresso.

Communicatie tussen senioren op (hoge) leeftijd. Obstakels genoeg. Voordat de boodschap helder bij de ander binnenkomt. Sorry, m’n hoortoestel stond even niet aan. Als dat alles is. Een oplosbare hindernis. Met één druk op ’t knopje.

Gerard, Superopa voor onze kleinzoons. Van de vierde generatie. Z’n gehoorapparaat. Stond wel eens per ongeluk uit. Een mooie leeftijd om naar te streven, vond hij. Zijn plan 100 te worden bleek onhaalbaar. Het was welletjes.

Een ritueel

De dag vliegt voorbij. Stelt hij ons gerust. In een mum van tijd zijn jullie weer terug. Bovendien doen wij weer FaceTime, als altijd. Natuurlijk, dat zit wel snor met draadloos internet. In de casa, het hotel of bij de pastelaria. Op zaterdag en woensdag. Niet vergeten, één uur tijdsverschil.

Op weg naar Caffé Creme. Een beetje aan de late kant. Ongemakkelijk lopen, die kinderkopjes. Dit is nu eenmaal de kortste weg. Via Rua Dom Sancho. Rechts de overwoekerde tuin. Daar waar die kromgegroeide Portugese oude dame woont. Af en toe zwaait zij naar ons.

Een roestig hek scheidt het terrein af van het glopje. Omkranst door een paars bloeiende clematis. Post verwacht zij blijkbaar nog. Daarvan getuigt de gedeukte brievenbus. Opvallend, de klep staat altijd open.

FaceTime

Twee keer per week zit hij klaar. In het keukentje, achter z’n computer. De klok kun je er gelijk op zetten. Precies om zeven uur. Zes uur Portugese tijd. Een luid piiiiiiep-piiiiiiep-piiiiiiep kondigt een gesprek aan.

Op de iPad of iPhone, al naar gelang. Net de café com leite op. De oordopjes maar in. Alle terrasgasten hoeven niet mee te genieten. Herinneringen aan Olhos d’Água. Portugese Algarve kust. Circa vijf kilometer ten oosten van Albufeira.

In vergelijking een ingeslapen dorpje. Ogen van water is de naam van dit oord. Vertaald in het Nederlands. Vanwege zoetwaterbronnen. Opborrelend onder het zand. Eén weg, het dorp in. Beneden een pleintje bij het strand. Geen overvolle terrassen.

Weemoed

Vergissing, alweer stel ik vast. Sprekend in de tegenwoordige tijd. Je went er maar niet aan. Dat ervaart iedereen, aldus de heersende opinie. Die Superopa Gerard. Een vlijmscherpe geest. Volledig op de hoogte met de dagelijkse actualiteit. Een levendige belangstelling. Voor onze Portugese ervaringen.

Tja, de moderne techniek. Die staat voor niets, wist hij. Op dik tweeduizend kilometer afstand. Lovend over het haarscherpe plaatje. Op de 27 inch iMac. Keek ‘ie ons zomaar in de ogen.

Wij, op het terras van onze koffiestek. In de Algarve, zover van Nederland. Rechtstreeks contact via een beeldscherm. Alsof wij bij mij thuis met elkaar zitten te klessebessen, zei hij telkens weer. Vol enthousiasme.

Afscheid

In de aula, vol met belangstellenden. Voor een laatste eerbetoon. Voorafgaand aan uitvoering van Superopa Gerard’s laatste wens. Verstrooiing van z’n as, na de crematie. Herenigd met zijn geliefde levenspartner en overleden vrouw, Adé.

In dat dromerige bosrijke hoekje, idyllisch, ‘s zomers zo weelderig groen. Op 11 juli 2017 voor ’t laatst in lijfelijke aanwezigheid. Voortaan voorgoed voorbij. Voltooid verleden tijd ons Portugese wekelijks contact.

 

Advertenties

Een gedachte over “Contact

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.