Bogeys lopen

Spookbeeld

Al telefonerend loopt hij de kleedkamer in. Na een putdiepe zucht: “Nee, het liep voor geen meter, vandaag. Ben net klaar met die achttien holes. Straks bel ik je wel even. Om verslag te doen van die wedstrijd, vorige week”.

Dit voorstel vindt blijkbaar geen gehoor. Bij de vragensteller aan de andere kant van de lijn. Geen tijd of zin om te gaan zitten wachten. Nieuwsgierig naar de resultaten. Kennelijk zet hij druk op zijn gesprekspartner. Niks ophangen geblazen, opbiechten die ellende.

Bogey, boeman of kwelduivel, luidt de vertaling uit het Engels. Een gevleugelde term in het golfspel. Gevreesd schrikbeeld, maar een onherroepelijke realiteit. Een nachtmerrie voor elke golfer. Gegarandeerd, zelfs topgolfers ontkomen er niet aan.

Holes

Het eerste rondje in 2018 gestart op St. Nyk. De dag loopt ten einde. Op de thermometer nog altijd zo’n 26° Celsius. Ongelooflijk half mei in Nederland. Aanhoudende zonneschijn. Meegebracht uit Tunes aan de IC1. Waar de zon al net zo uitbundig straalde. Golf in Nederland met een Portugees tintje.

Hole na hole geen sterveling te bekennen. Behalve een haas die doodgemoedereerd blijft zitten. Knagend op een grassprietje. Geen bangerik, zolang je maar stil blijft staan. Zodra ik de trolley voortduw hopt de langoor voor mij uit.

Ze zijn vast niet blij met zulke types. Die nog meer holes maken op de baan. Alleen ongewenste gaten, niet om je balletje in te putten. Bij mij wilden ze maar niet vallen vanavond.

Een mooie lange putt op hole 13. Besluiteloos rolde ‘ie door en door. Bloedstollend maar opeens gestopt. Wat niet in de hole? Op de rand van de cup. Soms zit het even niet mee.

Missers

Al met al geen beste start van mijn Nederlandse golfseizoen. Gelukkig nog wel een par op hole 16. Verder zevens en achten. Zelfs een negen op de scorecard. Trots zou ik erop zijn.

Cijfers die echt niet zouden misstaan. Op alweer het derde eindrapport. Van die student Technasium, onze kleinzoon Ilian. De schuldbelijdenis in de kleedkamer vordert gestaag.

“Twee flights ingehaald en een liet ons door. Tja, golf je weet het zelf wel, het gaat zoals het gaat. Rustig aandoen, zeg dat maar vier keer tegen jezelf”. Stoïcijns ga ik verder met het omkleden. Niet te ontsnappen aan de confessie.

Die hardop wordt beleden. Maar manmoedig wordt gedragen. Ongewild meeluisterend in deze muisstille en verder verlaten kleedkamer. “Die wedstrijd liep voor geen meter. Nee, dat werd bogeys lopen. Maar twee parren en alsmaar bogeys”.

Gelaten

“Jammer niks aan te doen. Jazeker ook dubbele en zelfs triple bogeys”. De beller kan het kennelijk niets meer schelen. Dat hij mij deelgenoot maakt van zijn mislukkingen. Hij had rechtsomkeert kunnen maken. Om zijn telefoongesprek te vervolgen in de hal.

Of, waar dan ook met meer privacy. “Honderd en een slagen, had ik. Nee, op de prijsuitreiking bleef ik niet meer zitten wachten. Vandaag ging het al niet veel beter. Nou, ik ga mij douchen en omkleden. Daarna meteen op huis aan”.

Hij deed een denkbeeldige golfswing. Voor de spiegel, net echt. En, volgde de baan van de onzichtbare bal. De telefoon tussen zijn oor en schouder geklemd. Ontevreden over het resultaat… golfers. De laatste gespreksflarden vervagen bij het verlaten van de garderobe.

Ach, vertel mij wat erover. Nou, die dubbele en zelfs driedubbele. Over de bedoeling dat je een golfbal speelt. Om ze in series achter elkaar in de holes (putjes) te krijgen. In zo min mogelijk slagen. Weet ik alles van hoor. Kan ik over meepraten. Kansloze missie? Blijf je bogeys lopen.

Advertenties
Categorieën: Golf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.