Dromen

Benieuwd naar lotgevallen van Lee Middlenam? Bij de aankoop van zijn casa. In Vale de Santiago. Een dorpje in de Portugese Alentejo. Lee schreef er een boek over.

De Nederlandse vertaling verschijnt als feuilleton. Met tussenpozen te lezen. In één of meer van mijn columns!

My little casa
Auteur: Lee Middlenam ©
Vertaling: Robert Steur

In plaats van een snelle beslissing te nemen gebruikte ik mijn vaardigheden als bouwspecialist in het Verenigd Koninkrijk. Om onderzoek te doen naar potentiële vastgoedhotspots die pasten bij mijn minimale investeringsbudget.

Ook om gegevens te verzamelen over mogelijk toekomstige hotspots ‘postBrexit’. In een jaar na mijn aankoop is de prijs van onroerend goed omhooggeschoten. Er werd een winst van 36% voorspeld voor 2017, zonder enig zicht op verandering in de toekomst.

Dus waar zocht ik naar? Ten eerste moest ik na twaalf maanden zoeken realistisch zijn over de hoeveelheid tijd die ik aan een groot project zou kunnen besteden. In één klap schrapte ik maar liefst 50% van mijn levensgrote lijst met online eigendommen wereldwijd. Ik zag mij ook gedwongen mijn plannen te laten varen voor een Hongaars droomhuis met een wijngaard. Ik liet mijn hoofd weer greep krijgen op mijn rusteloze hart. Weg was mijn gepassioneerde droom van een groot huis in de bergen met een aantal bijgebouwen om mijn quads te huisvesten. Dit reduceerde mijn onroerend goed lijst met nog eens 30%, daarna bleef een selectie over van twintig objecten. De beslissing was genomen en de winnaar ging naar Portugal. Tijdens mijn onderzoek vond ik enkele van de mooiste ongerepte kusten in Europa. Prachtige beschermde nationale parken, geweldige infrastructuur en fantastische mensen. Alsof dat nog niet genoeg was ontdekte ik enkele van de laagste vastgoedprijzen in het ontwikkelde Europa. Wat een geweldig idee, dacht ik. Slechts iets meer dan een uur rijden van de Algarve ligt de zonovergoten regio Alentejo. Omringd door wilde glooiende heuvels, trapsgewijze beekjes en vrij rondzwervend vee. Vee dat toevlucht zocht rond de enorme reeks olijf- en fruitbomen, terwijl andere dieren graasden op de open vlaktes die dit verbazingwekkende landschap vervolmaken.

Ik besloot om een klein uitstapje naar Faro te maken. Om uiteindelijk in een klein stadje net ten oosten van Albufeira te belanden. In het oude vissersdorpje Olhos de Água, waar lokale obers mijn onderzoek opvatten als een waandenkbeeld. Ze legden in hun gebroken Engels uit dat elke aankoop van onroerend goed onmogelijk zou zijn. Met mijn geplande investering van 22.000 euro. Nao sy, mijnheer de Engelsman geen deal voor 22k, niet mogelijk. Nou mijnheer de ober, de heer Engelsman gelooft in het onmogelijke en geeft niet op. ‘Esta bem’ in mijn beste Portugees.

Ik was nu vastberadener dan ooit. Nadat ik met verschillende makelaars sprak die mijn plannen beleefd hadden verworpen, besloot ik om naar het volgende gebied te kijken. Aan de grenzen van de Algarve. Ik vond een streek in Portugal die vrijwel onbekend is voor de meeste Britse burgers. De Beja-strip in de Alentejo regio, parallel aan de Algarve. Plots klikte mijn zakelijke inslag in de hoogste versnelling. Ik besloot dat dit de plek was. Mijn onderbuikgevoel stuurde rillingen door mijn lichaam. Op dat moment was er geen andere keuze. Mijn lange lijst was uitgeput tot twee. De dag na mijn beslissing was er al een koop overeengekomen, waardoor er nog één mogelijkheid overbleef. Wat een geweldige keuze omdat het slechts een uurtje rijden was van de Algarve. Dit was ideaal. Een nieuwe Ikea-winkel en ‘outlet’ waren bijna voltooid. De indrukwekkende uitbreiding van de luchthaven van Faro, die onlangs door de Fransen was overgenomen, had het gebied een impuls gegeven. Deze ontwikkelingen creëerden zo’n drieduizend volledige banen, wat mijn taxichauffeur erg opwond. Daargelaten een beetje gemopper over de hogere kosten van toegang tot de luchthaven, terwijl hij dankbaar zijn fooi ontving. Veel obrigado mijnheer, zei hij terwijl hij terugsprong in zijn luxe Mercedes-taxi die de zonsondergang tegemoet reed en nooit meer zou worden gezien.

Ik verifieerde snel het realiteitsgehalte. Werd het de buitenlandse ervaring van de Brit waarnaar ik op zoek was, in de vorm van een studio met één slaapkamer in Albufeira. Of werd het misschien iets totaal anders om te ontsnappen aan mijn drukke leven in Clapham in het zuidoosten van Londen? Die nacht bestudeerde ik mijn tweedehands kaart van Portugal en vond uiteindelijk Beja Airport. Ik ontdekte een mooie kleine kustplaats met de naam Vila Nova de Milfontes, die de voorkeur geniet onder onze neven en nichten uit de EU. Deze plek staat bekend als favoriet bij de stadsbewoners van Lissabon om te ontsnappen aan hun drukke leven, vergelijkbaar met Londenaren die naar Brighton gaan. Het was een echt mooie stad met aantrekkelijke nationale parken, glooiende heuvels, rondlopend vee en prachtige ongerepte stranden aan de westkust. Het stadje had een geweldige selectie winkels en diensten, een levendige, kleine artistieke sfeer, de ideale vakantieplek voor Banksy. Des te aantrekkelijker door witgekalkte stenen gebouwen, die verrezen op de top van charmante keistenen platforms, met tal van kwaliteitsrestaurants en snackbars die allemaal heerlijk eten, geweldige dienstverlening en een uitstekende prijs-/kwaliteitverhouding boden.

Oke, nu had ik mijn mooie kleine kustplaats niet ver van de luchthaven van Beja en die nacht ontdekte ik dat sprake was van meer commerciële vluchten, hoewel sommige planning- en infrastructuurbesprekingen moesten worden opgelost. Dit betekende een groot investeringspotentieel. Ik keek naar de kaart, blikte ongeveer vijfenveertig minuten landinwaarts en kwam uiteindelijk in een regio met de naam Vale de Santiago. Het bleek een traditioneel slaperig dorpje te zijn dat uit slechts 500 gezinnen bestond. Nu zou de echte magische ervaring beginnen.

Eenmaal terug in het Verenigd Koninkrijk met mijn nieuw ontdekte kennis, startte ik opgewonden mijn iPad op. Een godsgeschenk verscheen op mijn scherm in de vorm van een schilderachtig klein bouwwerk dat volledig gemeubileerd werd aangeboden voor de geweldige prijs van 27.000 euro. Ik was er op dat moment zeker van dat het van mij zou worden, maar tegen welke prijs? Binnen twintig minuten had ik contact opgenomen met een makelaar met de zeer on-Portugese naam Tim. Hij kwam onmiddellijk in actie met de bevestiging dat het pand op zondagochtend te zien was. Ik kon het niet laten om te denken dat het maar al te gemakkelijk leek. Misschien was er een soort Portugese maffia die herhaaldelijk hetzelfde pand verkocht als onderdeel van een internationaal witwaskartel.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.