Curieus

Benieuwd naar lotgevallen van Lee Middlenam? Bij de aankoop van zijn casa. In Vale de Santiago. Een dorpje in de Portugese Alentejo. Lee schreef schreef er een boek over.

De Nederlandse vertaling verschijnt als feuilleton. Met tussenpozen te lezen. In één of meer van mijn columns!

My little casa
Auteur: Lee Middlenam ©
Vertaling: Robert Steur

De dag van afrekening

We stonden vroeg op en hadden genoeg tijd om van ons hotel naar Odemira te reizen. Wij keken uit naar onze vergadering om 9 uur en een lekker continentaal ontbijt met Tim, de leveranciers Riora en Dimitri en de lokale notaris. Het ging allemaal veel te goed totdat ik mijn documenten uit de safe wilde halen, die gekoppeld is aan een nationaal computernetwerk.

Ik typte het nummer drie keer in en de kluis ging naar de vergrendelingsstand. Er was een soort van technische fout, waarvan ik aannam dat die op de computer was ingesteld toen we de safe boekten. Na het fiasco op het strand kon ik mij geen tegenslagen meer veroorloven, dus ging ik op weg naar de receptie om de enige Engelstalige persoon te pakken te krijgen die een herstelhandeling kon laten verrichten. Ik kwam gehaast aan bij de receptie, maar helaas was er niemand in de buurt. Uiteindelijk vond ik een onderhoudsman bij het zwembad bezig met zijn dagelijkse taken, maar ontdekte dat hij absoluut geen Engels sprak. Na een kwartier was ik heel blij om de niet-Engels sprekende receptioniste te kunnen aanklampen. Tot mijn ontsteltenis slaagde ik erin te begrijpen dat er geen gemakkelijke manier was om de kluis te openen omdat deze ‘off-site’ werd gecontroleerd.

De receptioniste vertelde mij in het Portugees dat ze niet kon helpen, maar een techneut binnen een uur zou komen. Ik wist via Google Translate duidelijk te maken dat ik niet kon wachten en het euvel nu moest worden verholpen, of de borg voor het huis kon te laat zijn waardoor het hotel een vrij grote rekening zou krijgen. Het was mij echt niet duidelijk of de technische man wel zou komen, maar uiteindelijk verscheen hij als een Portugese ridder in een glanzend harnas, wat ik van onschatbare waarde vond en daarom besloot ik hem Antonio te noemen. Ik bracht hem naar de kamer om te beginnen met werken en duwde hem bijna de trap op. Na geruime tijd en diverse pogingen, mislukte het herhaaldelijk om de code te kraken. Ik bleef maar horen: nao, nao, mmmm, nao, met wat gekrabbel op zijn hoofd ertussendoor. Dit was niet goed. Hij ging met de technische afdeling heel druk in gesprek via zijn telefoon om te proberen de beveiligingsinstellingen te omzeilen. Ik kon zien dat hij serieus meende dat we gefaald hadden toen zijn hoofd herhaaldelijk bleef zakken onder groot gekreun, maar bij de laatste poging om de code te kraken kwam de grendel vrij, gevolgd door een enorme zucht van opluchting van ons allemaal.

Niet voor de eerste keer was het tijd om in de noodmodus te schieten. Ik verzamelde snel mijn documenten en geld en gaf een nogal grote fooi aan een vermoeid uitziende Antonio, die dertig minuten eerder op zijn vrije dag uit bed was opgetrommeld. Nog steeds verdwaasd kwam hij plotseling tot leven en toonde zich buitengewoon gelukkig met zijn bonus voor deze dag. Uiteindelijk ontmoetten we Tim, Riora en Dimitri, maar gelukkig had ik de tijd verkeerd ingeschat en wisten wij een heerlijke Portugese Delta-koffie en een pain au chocolate te verschalken, voordat wij de weg overstaken naar de advocaten, wat mij een beetje tijd gaf om te ontspannen en mijn gedachten weer op een rij te krijgen. Dimitri en Riora waren een paar types. Dimitri was voorbestemd om over de zeven zeeën te zwemmen, hoewel hij tot plezier van Riora, zich tot op heden alleen wist te verliezen in een dag crawlen onder de krachtige wervelingen van de Mira-rivier.

Nadat we onze bijeenkomst hadden afgerond gingen wij naar het huis. Zonder tijd te verliezen schreven we snel het benodigde materiaal op voor de volgende dag. Wij bezochten de plaatselijke bouwmarkt in mijn favoriete stad Odemira, brachten een kort bezoek aan de Chinese winkel om de kosten te drukken en deden de lokale snackbars aan voor een kopje koffie. Terug in het huis ging ik druk aan de gang met het aanbrengen van kit in het hele pand, soezend niet omdat ik net mijn eerste eigendom in het buitenland had gekocht, maar bedwelmd door de kitdampen. Ik begon met schoonmaken om het pand in een redelijke staat te krijgen voor mijn volgende bezoek, maar we waren hier niet echt op voorbereid en toen het laat werd, besloten wij om naar een lokale bar te gaan voor een welverdiende tosti met ham en kaas. Het leek op een lounge uit de jaren zestig met een paar oudere lokale bewoners die hun dagelijkse routine doorliepen en hun glas lokaal geproduceerde port in twee etappes opslurpten voordat ze naar de volgende bar gingen. Er waren slechts twee kleine bars in het dorp, maar het leek een leuk eenvoudig leven.

Na wat Google-vertalingen bestelden wij ons eten en drinken. Terwijl Bill en ik naar onze boterhammen op de bar zaten te kijken met een paar vliegen die er boven zweefden, pakte de man achter de balie ze op en liep de straat uit. Tot onze vreugde keerde hij terug met smakelijke warme tosti’s. Wij hapten erin en binnen twintig seconden waren ze weg; het waren de beste en vreemdste tosti’s ooit. We dronken onze ijskoude cokes en zeiden adios tot de volgende keer, amigo, voordat wij langzaam de weg opreden naar de plaatselijke supermarkt. We ontmoetten een lokale bouwer Rui die avond, die ons via de verkopers was voorgesteld en onmiddellijk zag ik dat hij iemand was om te vertrouwen, in tegenstelling tot een flink aantal aannemers waarmee ik ongelukkigerwijs zaken deed in het Verenigd Koninkrijk. Hij arriveerde op tijd met zijn vertaler, Tim en wij namen de lijst door met zaken, waaronder luiken, dubbele beglazing met hoge veiligheid, hekwerk naar het verhoogde balkon en twee vergrendelingspoorten, evenals dakreparaties. Ik liet het aan hem over om te beslissen over de daadwerkelijke afwerking, want dat was een deel van het plezier. Toen ik de offertes ontving nadat ik was teruggekeerd in het Verenigd Koninkrijk, bleken die zo redelijk dat ik verbaasd was dat zoveel werk kon worden gedaan voor dergelijke prijzen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.