Vermoeiend

Benieuwd naar lotgevallen van Lee Middlenam? Bij de aankoop van zijn casa. In Vale de Santiago. Een dorpje in de Portugese Alentejo. Lee schreef schreef er een boek over.
De Nederlandse vertaling verschijnt als feuilleton. Met tussenpozen te lezen. In één of meer van mijn columns!

My little casa

Auteur: Lee Middlenam ©

Vertaling: Robert Steur

Die avond hadden Bill en ik nog een geweldige maaltijd in Vila Nova de Milfontes voor onze terugkeer naar het Verenigd Koninkrijk. Ik was extreem uitgeput tegen deze tijd nadat ik geprobeerd had zoveel mogelijk vooruitgang te boeken om het pand klaar te maken om in te slapen.

Zodra ik terug was, zou ik meteen naar de gastouders gaan om de baby op te halen, haar te voeden en de afwas te doen, wat mij zou terugvoeren naar de realiteit voordat ik de volgende dag in Clapham weer aan het werk moest. Voorbij waren de lege wegen die door schilderachtige landschappen van de Alentejo lopen; hallo toeterende claxons terwijl ik mij een weg baan door de constante wegwerkzaamheden in Londen. Welkom thuis, tijd om opnieuw te focussen op mijn dagelijks werk.

De terugkeer

Het gaf een goed gevoel, terwijl ik mijn dagtaak deed in het besef dat ik mijn kleine Portugese toevluchtsoord had, na een aantal moeilijke perioden in mijn leven. Ik was druk met het voltooien van mijn verschillende projecten op het werk, maar ik wist dat mijn eigen project niet af zou zijn voor een tijdje. Ik had nog steeds witgoed nodig, beddengoed om te kopen en tal van andere zaken om een echt thuis te maken van ver van huis. Tegenwoordig zijn mensen bij voorkeur meer gericht op mobiele telefoons dan op mobiele huizen, maar als de kinderen het comfort van thuis zouden verwachten met Wi-Fi, zou het meest waarschijnlijke dat ze zouden ontdekken een goed ouderwets Scrabble-spel zijn. Ik zal me daar zorgen over maken als ze eindelijk zijn aangekomen, misschien omhelzen ze het idee zelfs wel, wie weet?

Voor mijn volgende bezoek was ik vast van plan om alleen te gaan, maar op het laatste moment besloot mijn handlanger Bargain Bill mee te komen, maar hij verkoos om aan de kust te blijven in Vila Nova de Milfontes. Het is maar veertig minuten, hoe moeilijk kan dat zijn, toch? Dus stemde ik ermee in dat het weer een geweldige ervaring voor ons allebei zou zijn.

Op de dag van aankomst, ging ik door mijn gebruikelijke routine: afsnijden door de douane, vervolgens een express auto bij mijn favoriete lokale leverancier Goldcar, daarna onderhandelen met de specialist VIP-tarief voor verzekering en gratis auto-upgrade, natuurlijk. Onze eerste stop was bij mijn favoriete tankstation op de snelweg waar wij een ijskoude cola en verse broodjes namen voordat we mijn dorpse schuilplaats bereikten in de schilderachtige valleien van Santiago. Toen we naar boven reden werd het duidelijk dat de dorpelingen naar buiten kwamen om te kijken naar de grote Engelse ontdekkingsreizigers en wij gebruikten onze nu goed gerepeteerde Portugese groeten. Net als de koningin in haar glazen coach, merkte Bill op. Ik dacht dat het meer op Del-boy en Rodney leek in hun felgele driewielwagen.

Ik was verrukt over de kwaliteit van mijn Portugese bouwwerkzaamheden. De kwaliteit was geweldig; het metaalwerk was helemaal op maat gemaakt volgens een standaard die ik in het Verenigd Koninkrijk nooit zou verwachten. Ik heb het geld graag overgemaakt op de bankrekening van Rui. Muchio obrigado, Rui.

We zijn meteen aan de slag gegaan en ik doorliep stuk voor stuk alles wat ik nodig had. Bill had de leiding om ons vooruit te stuwen in de werkelijke harde klus door veel verf te bestellen om de substantiële herinrichting uit te voeren die ver boven mijn oorspronkelijke verwachtingen lag, maar toch een waardevolle investering in tijd. Dit was duidelijk niet de relaxte luie-dagen-ervaring waarop ik hoopte. Wij raakten verwikkeld in dingen, maakten de muren klaar en maakten lijst na lijst met materialen voor diverse werkstromen, maar vonden nog steeds tijd voor een aantal koffiepauzes om bij de les te blijven en zaten op het podium met uitzicht op de grazende dieren en het gouden gras.

Nadat de lijst was gemaakt, gingen we naar onze favoriete Chinese winkel in Odemira op zoek naar materialen. Ik heb een geweldige hoeveelheid goederen voor honderdtwintig euro kunnen kopen, inclusief alles met een paar extra kleine speeltjes vriendelijk geschonken door Bargain Bill. Het was nu vrij laat dus bezochten wij een van mijn oorspronkelijke favoriete Portugese restaurants in Milfontes voor onze driegangenmaaltijd, wat een genot was. Na een paar omleidingen reed ik nog eens veertig minuten terug en was op dit moment echt aan het weifelen; het zou veel moeilijker worden dan ik voor ogen had.

Na vier dagen rijden, toeren, decoreren en onverwachte reparaties, berekende ik dat ik ongeveer vier uur per dag reed om elke avond rond half tien thuis te komen nadat ik Bill terug had gebracht naar zijn hotel. Elke keer als ik terugkwam in het dorp werd ik begroet door het maanlicht en stralende sterren die mij wakker hielden. Het was moeilijk om niet gepassioneerd te worden aangetrokken door de natuurlijke schoonheid van de nachtelijke hemel.

Nadat ik mijn materialen uit de auto had gelost begon ik mijn opeenstapeling van papierwerk te doorlopen, voordat ik een welverdiende nachtrust kon pakken. Ik viel letterlijk uitgeput op bed van de activiteiten van de dag en liet zelfs de voordeur open, maar na een paar van zulke zware dagen kon het me echt niets schelen.

De ochtenden bestonden over het algemeen uit een snelle kom ontbijtgranen en vers gemaakte Delta-koffie die ik zittend op mijn kleine podium vermengde met het weelderige groene Alentejo-landschap. Ik zag de geiten en schapen uitwaaieren over de steile, verlaten heuvels met tinkelende belletjes rond hun nek, terwijl over de mooie landschappen de geluiden weerklonken van kippen, honden en kerkklokken om het orkest te voltooien. Het weer was prachtig niet te warm wel mooi en zonnig, maar voor de lokale bevolking was het winter zoals zij rondliepen in hun dorp met vesten en wollige truien. Voor mij waren het t-shirts en korte broeken, omdat de zomer vroeg was begonnen.

Tegen de laatste nacht van een energievretende week was ik helemaal uitgeput. Ik verbleef in Vila Nova de Milfontes voor de laatste nacht in een prachtig klein familiehotel genaamd Quinta do Moinho de Vento, dat gerund werd door een vriendelijk Portugees paar dat uitstekend Engels sprak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.