Ambities

Benieuwd naar lotgevallen van Lee Middlenam? Bij de aankoop van zijn casa. In Vale de Santiago. Een dorpje in de Portugese Alentejo. Lee schreef schreef er een boek over.

De Nederlandse vertaling verschijnt als feuilleton. Met tussenpozen te lezen. In één of meer van mijn columns!

My little Casa
Auteur: Lee Middlenam ©
Vertaling: Robert Steur

Het was zo’n warme atmosfeer dat ik besloot om zeker terug te komen op enig moment. Na een paar biertjes te hebben gedronken in hun kleine bar, trok ik mij terug op mijn kamer via de trap met keramische tegels. Het was de beste nachtrust in jaren door extreme uitputting. Ik werd om vier uur wakker en reed twee uur over donkere landweggetjes.

Ik voelde me behoorlijk verdrietig, toen Bill en ik adios zeiden tegen het prachtige Portugese landschap. Ik kon niet wachten om terug te keren met de kinderen; dat zou geen zware klus worden. Ate a próxima vez. Op het vliegveld kreeg ik een briljant idee, om te starten met het documenteren van mijn reizen op mijn iPhone SE. Om zo de wonderen van het echte Portugal te delen met de wereld; het land dat vakantiegangers in de toeristische gebieden zelden zien. Ik wilde een meer verfijnde beleving overbrengen, compleet met heerlijke wijnen en de beste lokale producten, om maar een paar lekkernijen te noemen. Ik begon direct, met die geachten vers in mijn hoofd en op dit punt ontdekte ik hoe lastig dat was, omdat ik nauwelijks wat kon zien op het kleine scherm en de automatische spellingcorrectie keer op keer mijn tekst wijzigde. Het werd een gangbare praktijk gedurende mijn hele belevenis, om constant mijn blog bij te werken tijdens het vliegen op 40.000 voet hoog. Uiteindelijk werd de Money Saving Tree-blog geboren, die op zijn beurt veel van mijn reizen en enkele optionele extra’s financierde voor mijn kleine casa in de zon.

Ik heb mij de omvang van het project echter nooit gerealiseerd, inbegrepen het bijhouden van diverse veranderingen in de sociale media die invloed hadden op online marketing goeroes. Ik besefte dat mijn blog er niet in slaagde winst te maken, dus ik moest andere ideeën opdoen. De enige echte optie was een ambitieus plan om mijn blog te dumpen en mogelijk het eerste boek ter wereld te schrijven met een iPhone SE. Ik legde voortdurend mijn ervaringen en gedachten vast van de zoutpannen in Faro tot aan de kusten van het Verenigd Koninkrijk, terwijl vakantiegangers met verbazing keken naar deze gekke persoon die wegtikte alsof zijn leven ervan afhing.

Kindertijd

Ik voelde mij een beetje gejaagd na de vorige nacht, die begon met een Olly Murs concert in de 02 arena op het schiereiland van Greenwich met mijn veeleisende zoon, gevolgd door een hoge snelheidsrun door de straten van Greenwich en Charlton terug naar mijn auto, na het nemen van de verkeerde bus. Dit was duidelijk niet de beste start van de volgende dag.

Toen ik rond middernacht thuiskwam, slaagde ik erin om mijn vermoeide hoofd op zijn minst een paar uur te ruste te leggen, maar planning van de verdere reis hield mij wakker. Het zou de eerste keer zijn, in het buitenland met mijn kinderen, wat voor mij voelde als een geweldig moment en hopelijk ook speciaal was voor hen.

Toen wij bij de kleine casa aankwamen, liepen we vol verwachting door de sierlijke voordeur. Ik was verrast door de muffe geur van stilstaande lucht en condensatie. Mijn kinderen renden door de deuropening, gretig om een kamer op te eisen. Elliott als eerste, hij wilde de grote slaapbank in de salon en Ruby de stapelbedden, nadat zij vooraf in de bureauladen had gespeurd naar potloden en papier, die lagen te wachten op haar ambachtelijke vaardigheden.

Ik zocht tevergeefs naar ongevraagde kleine gasten die misschien aangetrokken waren tot het lege huis, maar het enige wat ik vond waren een paar kleine spinnen en mijn vriendelijke hagedis die op de binnenplaats woont en in de glorieuze zonneschijn lag.

Nadat de kinderen hun omgeving hadden verkend, oriënteerden wij ons buiten verder. We reden de stille landwegen af, langs enkele wilde zwerfkatten, toen Elliott langs zijn neus weg vroeg: “Papa, dragen wilde katten kragen?

Ja zoon”, antwoordde ik. “Ze gaan allemaal naar de kleine kattenwinkel in de bergen van Moggy, de eigenaar”. Op het punt realiseerde hij zich zijn tienercommentaar en reden wij allemaal lachend door het rijke landschap, terwijl ik uitleg gaf over diverse interessante bezienswaardigheden zoals de molens op de heuveltoppen.

Aangekomen bij de verlaten stranden aan de westkust, liepen wij regelrecht naar de waterkant en speelden met veel plezier een balspel en werkten onze picknicklunch weg. Wij verkenden de grotten en rotspoelen en bezochten daarna een restaurant met de treffende naam Oasis, dicht bij het briljante maagdelijke Fumas Beach. Toen wij binnenliepen ontdekte Ruby een overvloed aan vers gevangen krabben en kreeften die in de bak rondscharrelden, zich niet bewust van hun lot en zij weigerde erlangs te lopen.

De week was een heel bijzondere ervaring en de mensen in het dorp hielden van Ruby; ze beschouwden haar als bijdehand en vonden haar kledingstijl leuk, zo typerend voor de meeste achtjarige meisjes in het Verenigd Koninkrijk. De winkeliers konden niet wachten om alle dames in het dorp aan te sporen haar te ontmoeten en kleine, speelse kneepjes te geven. Zij werd als een prinsesje behandeld en hield van alle aandacht. Hoewel ze enigszins verlegen was, slaagde ze erin om een beetje Portugees te leren om de lokale bevolking te imponeren en leek die ervaring echt te omarmen.

Elliott genoot duidelijk van zichzelf, maar ik vroeg mij af of hij, als typische tiener, tijdens toekomstige reizen zou aarden in de zonovergoten landschappen vanwege het gebrek aan technologie, waar ik hem graag van weg wilde houden om het eenvoudige leven te ervaren.

Tijdens dit bezoek schiepen wij een prachtig thuis ver van huis, met heel veel kleine comfort artikelen meegenomen tijdens uitstapjes, die stilaan karakter toevoegden passend bij de locatie diep in de vallei van Santiago.

Dit was de week waarin ik meende te budgetteren, maar dat pakte helaas niet helemaal zo uit, omdat wij zowat ieder strandrestaurant of elke snackbar aandeden in alle steden die wij bezochten. Ik gaf ook enorme bedragen uit aan Ruby’s materialen en decoraties voor haar geplande sculptuur in mijn kleine badkamer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.