Vreugdevol

Benieuwd naar lotgevallen van Lee Middlenam? Bij de aankoop van zijn casa. In Vale de Santiago. Een dorpje in de Portugese Alentejo. Lee schreef er een boek over.
De Nederlandse vertaling verschijnt als feuilleton. Met tussenpozen te lezen. In één of meer van mijn columns!

My little casa
Auteur: Lee Middlenam ©
Vertaling: Robert Steur

Wij deden niet zoveel als voorgenomen door uiteenlopende zaken waarop ik moest letten. Kort ontmoetten wij Tim, onze briljante makelaar in de Remax-kantoren in Milfontes en aten royale hoeveelheden ijs bij Mabi, de beste ijssalon en koffiebar in dit deel van Portugal.

In een oogwenk vlogen de uren voorbij en ik wenste echt dat ik extra tijd had geboekt. Ik overwoog zelfs per ongeluk de vlucht naar huis te missen om ons verblijf te rekken.

Het was geweldig om mijn kinderen bij mij te hebben tijdens deze vakantie en ik verbaasde mij over nieuwe taalvaardigheden die ik tijdens deze laatste reis oppikte. Ik ontdekte heel veel verbazingwekkende woorden in straattaal voor dingen als de oude klassieker ‘cool’ en een heleboel andere, waaronder aas, achterdochtig; bloot, kostenladingen; verbieden, geweldige tijd. Blijkbaar was mijn kleine huurauto eigenlijk niet zo’n snelle bolide als ik veronderstelde, terwijl ik dacht er hip mee uit te zien, misschien niet! Het was op zijn minst een verhelderende ervaring.

Week van beschouwing

Na echt een leuke tijd om het hele proces te doorlopen van het organiseren van werkzaamheden met behulp van mijn briljante lokale bouwer Rui, het toeren door plaatselijke vlaktes met mijn makker Bargain Bill en de kwaliteitsvolle tijd die ik doorbracht met mijn kinderen, was de tijd rijp om aandacht te besteden aan mijn partner en het jongste kind. Dit zou de ultieme test zijn, omdat Samantha echt hetzelfde enthousiasme had getoond als ik. Hoe zou zij zich aanpassen aan zo’n eenvoudige alternatieve levenswijze diep in de valleien?

Met dit idee verkoos ik te beginnen met een week in de Algarve. Op de dag dat wij aankwamen begon de zomer met duizelingwekkende temperaturen, goed om Samantha’s geest te laten ontspannen voordat zij naar ons kleine huis vertrok in het geïsoleerde dorp Santiago. Ik hoopte dat zij de verbluffend eenvoudige manier van leven op het prachtige platteland zou waarderen.

In de maand mei was er behoorlijk veel regen gevallen. Dit was goed nieuws omdat het helemaal niet had geregend in de periode dat ik het koopproces van het huis doorliep. De dorpelingen waren een beetje bezorgd, omdat zij op regen rekenen om het water te kunnen opvangen dat door betonnen kanalen loopt via de heuvels en bergen naar de stuwmeren. Zodra het veel te heet is, stroomt het water langs de kanalen en verdampt wanneer het snoeiheet beton raakt, wat funest is voor de opslag van water en daarmee een regelrechte zorg voor het klimaat.

Het was echt een genot om te zien hoe droge beddingen veranderden in kristalheldere en snelstromende rivieren vol leven. Wij verbleven net buiten Albufeira in de Alfagar-appartementen van een schitterend klein vakantiedorp dichtbij Olhos de Água, dat vroeger een slaperig klein vissersdorpje was. Het gebied is begonnen met het stimuleren van toerisme, maar nog steeds met de toegevoegde waarde van geweldige lokale prijzen, waar je een viergangendiner kunt gebruiken voor de verbazingwekkende prijs van slechts acht euro, ver onder de toeristenprijzen die je in andere gebieden betaalt.

In het hotel werden wij onmiddellijk herkend vanwege eerdere bezoeken door de jaren heen. Wij waren aangenaam verrast met het mooie appartement. Het was een zeer drukke week, die over het algemeen in de sportschool begon, gevolgd door een wandeling van vier mijl naar de winkels, daarna vertoeven bij het zwembad en tenslotte eten, om elke avond rond 19.30 uur thuis te komen. Wij bezochten alle lokale bezienswaardigheden, waaronder het mooie Vilamora en de oude stad; het was duidelijk dat het moeilijk zou zijn om dit te overtreffen.

Op de dag dat wij waren uitgecheckt uit het hotel, namen wij de transfer terug naar de luchthaven en haalden de gebruikelijke auto op bij Goldcar, eer wij onze reis aanvingen naar even noordelijker dan de Algarve, via mijn vaste adresjes om te pauzeren. Deze keer leek alles anders; ik was bijna in staat om de taal en de bewegwijzering te begrijpen en een paar Portugese woorden in mijn zinnen te laten vallen.

Rijdend door het landschap naar mijn slaperige dorpje voelde het alsof de plaats tot leven kwam. Er was een merkbare toename van dieren die uit alle hoeken van de groene vallei kwamen en snel stromend water had de droge rivieren ververst. De lokale bevolking verzorgde hun velden met een grote glimlach op het gezicht, in de hitte van de middagzon die vierentachtig graden (Fahrenheit) bereikte. Deze mensen verdienden een medaille; hoewel hun leven niet makkelijk is, blijven zij in het algemeen gelukkig en tevreden ermee, wat een les is voor ons allemaal.

Ik begon mij af te vragen of mijn wijnranken het warme weer hadden overleefd en of Rui de deur op slot had gedaan toen hij zijn werk af had. Zitten de sprinkhanen van zes inches nog steeds in mijn kenmerkende tuinstruik en wat zal Amelia (leeftijd twee en drie kwart jaar) hiervan maken? Toen wij dichterbij kwamen was het onmogelijk om geen negatieve gedachten te hebben, vooral omdat Amelia’s laatste praatje ging over monsters, beren, wilde katten (zonder halsbanden) en wilde dieren! Hopelijk konden wij volstaan met een wandeling naar het dorp tussen de kudde met schapen die op het gras graasden.

Wij reden de stoffige zandweg in naar het dorp en konden de kerkklokken in de verte horen. Toen wij bij onze kleine Portugese casa aankwamen, waren we verheugd om in het dorp te worden verwelkomd door lokale families die graag wat meer over ons te weten wilden komen.

Samantha leek nogal ongerust toen wij het huis binnengingen terwijl Amelia vroeg: “Papa, kunnen we teruggaan naar Portugal? Ik vind het niet leuk hier ruikt het”. Dit verlichtte de spanning en ik legde Amelia uit dat die heerlijke geur, de eerlijke odeur is van een kleine casa in het dorp Santiago, die alle huizen hadden en ik verzekerde haar dat zodra de lucht begon te stromen, die reuk zou verdwijnen. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een peuter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.